فرهنگی و هنری

برپایی نمایشگاه صنایع دستی و صادرات صنایع دستی به چین چند وقتی است در محافل هنری و صنایع دستی موافقین و مخالفینی دارد، موافقان بر ارزآوری و تحقق اقتصاد مقاومتی تاکید دارند و مخالفان نگران کپی صنایع دستی ایران توسط چینی ها که در این زمینه تبحر خاصی دارند هستند، باشگاه خبرنگاران جوان به این موضوع پرداخته که در ادامه می خوانیم:

در خرداد 95 بازار هنر آبادن با حضور مسئولین شهر افتتااح شد ولی با گذشت بیش از یک ماه هنوز به بهره برداری نرسیده، ایرنا در گزارشی به این موضوع پرداخته است، در ادامه مطلب می خوانیم:

فرمانده یگان حفاظت سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور از کشف و ضبط «سکه» و «نشان» طلای اژدهای ساسانی خبر داد.

چیخ در واقع همان حصارهای داخل سیاه چادر یا داوار می باشد که از بافت نی و نخ به دست می آید . وقتی سیاه چادر را بر پا می کنند فضای داخل آن را به وسیله چیخ می آرایند .

رشته و منگوله‌هایی که از کنار و حاشیه چیزی بیاویزند یا لوله‌هایی از شیشه باریک که از داخل آن ها نخ بیرون کنند را شرابه دوزی می گویند. موارد استفاده از انواع شرابه دوزی در تزیین پرده ونیز در قسمت های مختلف لباس مانند: دور گردن،روی سینه،مچ دست و لبه دامن کودکان می باشد.

روزهای طولانی و گرم خرداد وقتی با ماه رمضان همزمان می‌شود شاید برای خیلی‌ها رمقی برای گشت و گذار و استفاده از امکانات فرهنگی شهر باقی نگذارد، اما از افطار تا سحر فرصت خوبی است برای گشت و گذار، خورد و خوراک و شبگردی. چنانچه امسال رمضان تهران حال و هوای دیگری دارد

مراسم ویژه شب ایرانی در چارچوب هفتمین جشنواره بین‌المللی رمضان با حضور سفیر ایران، شهرداری کچی اورن، هنرمندان ایرانی، جمعی از نمایندگان مجلس ترکیه، صدها تن از شهروندان ترکیه و ایرانیان مقیم برگزار شد.

مدیر گردشگری منطقه ۱۲ تهران با اشاره به ارتقای کیفیت زندگی این منطقه با دو محور زیست مومنانه و گردشگری و اینکه این منطقه نیمی از آثار گردشگری پایتخت از جمله عودلاجان، سنگلج، چاله میدان، ارگ و بازار را دارا است، گردشگری شب‌های تهران را تشریح کرد.

نمایشگاه و کارگاه آموزشی صنایع دستی دانشجویان و اساتید گروه صنایع دستی دانشگاه الزهرا(س) در تیرماه 95 در دانشگاه سوئد برگزارمی شود.

دکتر شیخ محمدخان احیاءالملک در حادثه قتل ناصرالدین شاه قاجار که به سال ۱۳۱۳ هجری قمری اتفاق افتاد، حضور داشت و از آن واقعه داستانی نقل می‌کرد که جزئیات آن را می خوانیم.

جامعه مذهبی ایران در دوره قاجار، روزه خواری را بر نمی تافت. چنانچه اگر کسی می خواست خود را به مریضی بزند و روزه نگیرد، هیچ طبیبی را گیر نمی آورد که برای او گواهی بیماری صادر کند و حتی طبیبان یهودی نیز حاضر نبودند که شأن و احترام طبابت خود را خرج روزه خواری دیگران کنند.