دانشنامه صنایع دستی

امروز که صنعت گردشگری به فروش صنایع دستی رونق بخشیده، ارغوان بافی دیگر به شکل یک حرفه درآمده است. استان کردستان یکی از مراکز مهم گردشگری ایران است که هنر ارغوان بافی در آن رونق دارد. در این مطلب به ارغوان بافی استان گردستان پرداخته ایم.

چیخ در واقع همان حصارهای داخل سیاه چادر یا داوار می باشد که از بافت نی و نخ به دست می آید . وقتی سیاه چادر را بر پا می کنند فضای داخل آن را به وسیله چیخ می آرایند .

رشته و منگوله‌هایی که از کنار و حاشیه چیزی بیاویزند یا لوله‌هایی از شیشه باریک که از داخل آن ها نخ بیرون کنند را شرابه دوزی می گویند. موارد استفاده از انواع شرابه دوزی در تزیین پرده ونیز در قسمت های مختلف لباس مانند: دور گردن،روی سینه،مچ دست و لبه دامن کودکان می باشد.

سوزن دوزی یکی از ظریف ترین هنر های دستی ایران به شمار می آید که تمامی قسمت های پارچه با کوک و بخیه های رنگارنگ پوشیده می شود.

هنگامی که طبقه مرفه جامعه بلوچستان این پاپوش سنتی را به پا می‌کردند، به واسطه صدایی که هنگام راه رفتن از این کفش بلند می‌شد، اسم «ژینگ ژلانگ» را برایش انتخاب می‌کنند.

ساختن اشیاء با فلز مس،برنج، نقره و ... به روش سرد را «دواتگری» گویند، این هنر با سابقه چندین هزار ساله خود؛ در دوران هخامنشیان رواج یافت و در دوره ساسانیان به اوج خود رسید. محصولات متداول این صنعت: سماور، انواع بخاری، ظرف آفتابه و لگن و سینی است.

شیشه با حرارت دیدن مانند موم نرم می‌شود و به هنرمند این امکان را می‌دهد تا هر فرم و شکلی را به آن بدهد. برخلاف تصور رایج نسبت به کاربرد شیشه، یکی از موارد استفاده از آن در هنرهای تجسمی، صنایع دستی، معماری و دکوراسیون داخلی است.

از شمال تا جنوب،‌ از شرق تا غرب، از کویر تا کوه، از سیاه‌چادرهای عشایری تا خانه‌های ساده روستائیان، از کارگاه‌های ابتدایی و قدیمی واقع در کوچه پس کوچه‌های شهر تا فرهنگسراهای شهرهای بزرگ و از قبل از تاریخ تا امروز در همه جا حضور دارد. سخن از صنایع دستی است.

میناکاری هنری با پیشینه ای پنج هزار ساله است اما کمتر کسی هنر میناکاری از نوع خانه بندی را می شناسد و به ارزش و عمق هنر آن واقف است. میناکاری ترکیبی از آتش و خاک است که با هنر نقاشی آمیخته می شود و نقشهای زیبایی را می آفریند، این هنر در ابتدا در ایران شکل گرفته و به سایر کشورها معرفی شده است.